Wystawa prezentuje pierwszą wystawę indywidualną w hiszpańskiej instytucji artystki z Argentyny, Marieli Scafati, skupiającą się na jej rozszerzonej praktyce malarskiej. Ekspozycja bada, w jaki sposób płótna, tekstylia i słowa mogą projektować subiektywność, tworząc świat, który przebudowuje się od rozmowy do konkretnej pamięci, od przedmiotu do ciała i od języka abstrakcyjnego do konkretnego.
Praktyka Marieli Scafati wykracza poza tradycyjne zastosowanie płótna, przekształcając jego powierzchnię i materiał w przestrzeń zbiorowej subiektywności. Jej rozszerzone obrazy stają się rzeźbami i instalacjami, wykorzystując zarówno ich substancję, jak i język do projektowania tożsamości. Ta wystawa, jej pierwsza indywidualna wystawa instytucjonalna w Hiszpanii, proponuje przebudowany świat, przechodząc od rozmowy do pamięci, od przedmiotu do ciała i od płótna do odzieży. Rozszerza się od chromatycznego do wielorakiego, od abstrakcyjnych do konkretnych słów i od przedmiotów codziennego użytku do wyobrażeniowego kamuflażu, badając przeszłe traumy i kolorowe przyszłości.
Wystawa zawiera kluczowe prace, takie jak nowe rzeźby „Dai, Devo, Estela, Guille, Lola, Magui, Manu, y Nico” (2026), „Familia (Daniel, Kinga y Maite)” (2019) i „Polleras” (spódnice w Argentynie). Prace te tworzą wszechświat możliwości poprzez nazywanie, gdzie granice języka definiują świat. Każde ciało-płótno jest ozdobione ubraniami od przyjaciół, nasycone ich myślami i projektowanymi przyszłościami namalowanymi jako frazy, zamieniając je w namacalne, osobiste przyjaciółki z własnymi narracjami. Seria spódnic „Polleras” jest zdekonstruowana, pokazując jej szwy i podszycia, ozdobiona namalowanymi frazami, które poruszają artystkę. Praktyka Scafati, obejmująca aktywizm, jest wzbogacona przez audycję z Radio Eléctrica Artesanal, we współpracy z Lolą Granillo, nadającą głos rzeźbom. Wystawa zawiera również późniejsze prace, takie jak „Libro y deseo” (2025), „Para saborear” (2025), „Respira” (2025) i „Cuatro” (2025), wykorzystujące materiały takie jak lina, płótno akrylowe i meble, przełamujące granice między przedmiotami a ich funkcjami.
