Ta wystawa w Chillida Leku upamiętnia stulecie urodzin Eduardo Chillidy, prezentując znaczące dzieła z kolekcji Telefónica z lat 80. XX wieku wraz z pracami z zasobów Chillida Leku z lat 90. i XXI wieku. Podkreśla ona kluczową dla Chillidy dekadę lat 80., okres monumentalnych form i pogłębiających się koncepcji artystycznych.
Wystawa „100 lat Eduardo Chillidy ze zbiorami Telefónica”, otwierana w Chillida Leku 15 maja, jest kluczowym wydarzeniem upamiętniającym stulecie urodzin Eduardo Chillidy. Ekspozycja gromadzi wybór dzieł z dziedzictwa artystycznego Telefóniki, podkreślając pionierską rolę firmy w kolekcjonerstwie korporacyjnym w latach 80. XX wieku, dekadzie, która zbiegła się z setną rocznicą powstania Telefóniki. Wystawa ma na celu ukazanie lat 80. jako decydującego okresu dla Chillidy, naznaczonego monumentalnymi dziełami publicznymi i intymnymi eksploracjami nowych koncepcji artystycznych. Zaprezentowane zostaną znaczące prace z kolekcji Telefóniki, takie jak „La casa de Hokusai” i „Casa de Juan Sebastian Bach” (obie z 1981 roku), a także „Lurras y Gravitaciones”. W tym okresie Chillida realizował także swój osobisty projekt nabycia i przekształcenia farmy Zabalaga w muzeum Chillida Leku, przedsięwzięcie głęboko osobiste, które realizował z żoną, Pilar Belzunce. Wystawa łączy zatem ewolucję artystyczną Chillidy z jego intymnym związkiem z Zabalagą i Chillida Leku, celebrując artystę o baskijskich korzeniach i globalnym zasięgu.
Kolekcja Telefónica zawiera 41 dzieł Eduardo Chillidy, zakupionych w latach 80. XX wieku, wraz z pracami Picassa, Juana Grisa, Tàpiesa i Luisa Fernándeza. Kolekcja ta, zarządzana obecnie przez Fundación Telefónica, liczy ponad tysiąc dzieł i stanowi wyraz zaangażowania w kulturę i sztukę współczesną. Szczególnie znaczący był zakup dzieł Chillidy, zainicjowany przez ówczesnego prezesa Luisa Solanę, co pozwoliło odzyskać dziedzictwo artystyczne, które w tamtym czasie znajdowało się w dużej mierze poza Hiszpanią. Siła kolekcji w zakresie twórczości Chillidy, obejmująca szesnaście rzeźb i dwadzieścia pięć prac na papierze, jest uważana za jedną z najważniejszych na świecie, nadając znaczący wymiar dyskursowi nowoczesności w ramach kolekcji Telefóniki.
