En suspensión/Suspended: Instalacja z dmuchanego szkła badająca czas i materialność w Alcorcón

„En suspensión/Suspended” to instalacja ze szkła dmuchanego eksplorująca tematy czasu, materii i transformacji. Powstała podczas rezydencji w Museo de Arte Contemporáneo de Vidrio de Alcorcón (MAVA), uchwyciła momenty formowania szkła i odzwierciedla naturalne procesy czasowe.

„En suspensión/Suspended” to instalacja ze szkła dmuchanego, kształtowana oddechem, ciepłem, grawitacją i czasem, stworzona podczas rezydencji w Museo de Arte Contemporáneo de Vidrio de Alcorcón (MAVA). Dzieło ucieleśnia atmosferę w swojej strukturze, uchwycając ulotne momenty, gdy stopiona krzemionka rozszerza się, rozciąga i stygnie. Formy wiszą w delikatnej równowadze, połączone, jakby dzieliły jeden oddech, aktywując przestrzeń między obiektem a ciałem i tworząc niewidzialne napięcie. Światło i cień rozszerzają dzieło na jego otoczenie, projektując poza jego fizyczną materię, aby zaakcentować ruch, skalę i wagę. Instalacja odzwierciedla czas nie tylko jako siłę fizyczną, ale jako fundamentalny warunek tworzenia. Każdy element ucieleśnia swój własny czas trwania — precyzyjne interwały ogrzewania, zmiękczania, rozszerzania i stabilizacji szkła; efemeryczna, lecz decydująca chwila oddechu, która je kształtuje; stopniowe stygnięcie, które utrwala jego ostateczny stan. Procesy te rezonują z innymi naturalnymi czasowościami, takimi jak powolna, zbiorowa praca pszczół produkujących miód, przekształcająca płynność w gęstość i przezroczystość w nieprzezroczystość. Dzieło to zaprasza do kontemplacji obecności, podkreślając czas jako przeżyty, a nie zmierzony. Praca ze szkłem wymaga zanurzenia w nieuchwytnych procesach, gdzie sam materiał kieruje decyzjami. Powstałe formy wyłaniają się z poczuciem nieuchronności, podobnie jak pozorna prostota miodu, którego złożoność tkwi w jego powstawaniu. Szkło i miód dzielą pokrewieństwo: oba przechodzą między stanem płynnym a stałym, łapią i załamują światło, a także ujawniają lub ukrywają poprzez przezroczystość. W stanie płynnym sugerują ruch; po ustabilizowaniu zawierają czas, zachowując ślady swojej przeszłości. Instalacja ta prowadzi dialog z tymi paralelami, oferując materialną medytację nad transformacją, czasem trwania i cichą, stałą ewolucją życia w czasie. Elementy ze szkła borokrzemianowego zostały wykonane z precyzją techniczną i wiedzą materiałową cenionego szklarza naukowego Emilio Elviry i jego zespołu.