Wystawa zagłębia się w historię współczesnej rzeźby od 1945 do 2000 roku, używając pojęcia skali jako centralnego tematu. Bada, w jaki sposób skala oferowała artystom nowe swobody i wpływała na praktyki rzeźbiarskie, prowadząc do nowych form, materiałów, a nawet rozszerzenia rzeźby poza tradycyjne przestrzenie galeryjne.
Rozszerzając okres 1900-1945 badany wcześniej przez Fundación Juan March, „Skala: Rzeźba (1945-2000)” oferuje kompleksowe spojrzenie na rozwój rzeźby w drugiej połowie XX wieku. Wystawa koncentruje się na kluczowym pojęciu skali, badając jej różnorodne znaczenia – miarę, progresję i proporcję – oraz to, jak jej elastyczność dawała artystom nowe swobody. Śledzi, jak po II wojnie światowej artyści zaczęli postrzegać przestrzeń rzeźbiarską jako formę schronienia, a jak manipulacja skalą doprowadziła do radykalnych transformacji w rzeźbie.
Wystawa podkreśla, jak skala ułatwiła nowe sposoby tworzenia i myślenia o współczesnej rzeźbie, skłaniając ją do odejścia od tradycyjnych piedestałów i muzealnych ograniczeń. Rzeźba zaczęła tracić swoją ścisłą materialność, ewoluując w nowe media, takie jak sztuka instalacji i performance. Odzwierciedlając to, prace na wystawie wykraczają poza „białą kostkę”, zajmując lobby fundacji, klatki schodowe, tereny zewnętrzne, przyległy ogród, a nawet otaczające ulice poprzez trasę audio.