Wystawa Ángela Marcosa zgłębia tematy wody, domu i podróży poprzez trzy instalacje prezentujące fotografie i wideo. Artykułuje doświadczenie zamieszkiwania przestrzeni nie tylko fizycznie, ale i emocjonalnie, rekonfigurując krajobraz jako rozszerzenie pamięci i azyl do pojmowania świata.
Museo Lázaro Galdiano prezentuje „La casa del agua” (Dom Wody), specjalny projekt stworzony dla tej instytucji przez cenionego hiszpańskiego artystę wizualnego Ángela Marcosa. Wystawa, trwająca od 9 kwietnia do 28 czerwca 2026 r., obejmuje trzy instalacje składające się z serii fotografii i filmów wideo, które zgłębiają tematy wody, domu i podróży. Prace Marcosa są uporządkowane wokół tych kluczowych koncepcji, odnosząc się do aktu zamieszkiwania przestrzeni nie tyle jako stanu fizycznego, ile jako doświadczenia emocjonalnego. Krajobraz, nasycony wagą symboliczną, jest rekonfigurowany jako rozszerzenie pamięci i azyl do pojmowania świata.
Wystawa, której kuratorką jest Begoña Torres, a sponsorami różne instytucje, przechodzi przez fundamentalne linie artystycznej drogi Marcosa, tworząc narracje wizualne, które zachęcają widzów do patrzenia poza terytorium jako naturalne otoczenie. Prowadzi ich do przestrzeni naznaczonej obecnością człowieka i napięciami społecznymi, bogatej w znaczenia polityczne, kulturowe i ekonomiczne. Torres łączy to z koncepcjami takimi jak „archeologia krajobrazu” i „pamięć materialna”, podkreślając rolę fotografii w zachowaniu, interpretacji i ponownym odczycie. Sam Marcos stwierdza: „Nie zajmuję się fotografią dokumentalną; moja intencja skupia się na ciągłym oferowaniu myśli poprzez obrazy: chcę oferować emocje, zakątki duszy”. Jego rygorystyczna i poetycko bogata twórczość, rozwijana przez cztery dekady, estetycznie i antropologicznie rozważa współczesne warunki życia.
Wystawa jest podzielona na odrębne sekcje. W Galerii Salón de Baile instalacja _Partir_ (Wyjazd), składająca się z sześciu wielkoformatowych fotografii i modelu łodzi, nawiązuje do stałego motywu podróży jako czynnika ułatwiającego nowe doświadczenia, wywołując poszukiwanie lepszego życia, czego przykładem jest jego seria o afrykańskich migrantach docierających do hiszpańskich wybrzeży. W pokoju Sztuki Gościnnej seria fotograficzna _Casas de bombas, casas de riego_ (Nasypy pomp, domy irygacyjne) i film eksplorują skromne konstrukcje mieszczące maszyny wodne na płaskowyżu Kastylii. Prace te zgłębiają godność codzienności, trwałość życia związanego z ziemią i wodą, zapomniane projekty oraz kruchą relację człowieka z jego naturalnym środowiskiem, przekształcając zwyczajność w estetyczne doświadczenie. Tytułowa instalacja, _La casa del agua_, znajdująca się w portyku Muzeum, prezentuje stuletni dom strażnika z Olmedo, zawierający 14 podświetlonych obrazów i film. Dzieło to stanowi fantazję i schematyzację tego, co jest wyobrażane jako „dom”, odzwierciedlając dwoistość między atrakcyjną wewnętrzną transcendencją a tęsknotą za życiem wędrownym, przestrzeń ogromnej samotności, która sugeruje nowy sposób patrzenia zarówno na krajobraz, jak i na świat.