«Bogotá» to performatywne dzieło Andrei Peñy inspirowane niuansami politycznymi, historycznymi i kulturowymi miasta, zaprezentowane jako postandyjskie wydarzenie barokowe. Sztuka kontempluje śmierć i zmartwychwstanie poprzez duchowe, cielesne, społeczne i kulturowe transformacje, osadzone w surowym, brutalistycznym świecie designu.
„Bogotá” to nowy performatywny wszechświat stworzony przez Andrea Peña & Artists (AP&A), głęboko zainspirowany kolumbijskim dziedzictwem dyrektor artystycznej Andrei Peñy i zaprezentowany jako postandyjskie wydarzenie barokowe. Dzieło z udziałem dziewięciu wykonawców kontempluje śmierć i zmartwychwstanie, skupiając się na ciągłych przemianach duchowych, cielesnych, społecznych i kulturowych nieodłącznych od krajobrazu Bogoty. Osadzona w surowym, brutalistycznym designie, ciała i materiały stają się politycznymi krajobrazami podlegającymi dobrowolnej transformacji i zerwaniu. Poprzez etapy odrodzenia i zmartwychwstania, dzieło honoruje odporność ludzi powstających w epoce postkolonialnej, łącząc starożytną mitologię, realizm magiczny i architekturę barokową. Spektakl wykorzystuje teatralną żywotność, określaną jako pozłacana i groteskowa, aby queerować śmierć i kwestionować naszą posthumanistyczną zdolność, świadomość i odporność. Ma na celu zapewnienie wciągającego, transgresyjnego i magnetycznego doświadczenia, celebrowanego jako chaos i zmartwychwstanie do delektowania się.
Andrea Peña opisuje dzieło jako zaproszenie do złożonego wszechświata, w którym współpracownicy odważnie konfrontują się z wewnętrznymi transformacjami i ich doświadczają. W tej epoce postkolonialnej dzieło powraca do historii, aby zaangażować się w nowe przyszłości, zmieniając ideały kulturowe i znajdując w nich nowe sposoby zakorzenienia. Służy jako reimaginacja osobistych i przodków przeszłości w celu tworzenia nowych przyszłości, deformując czas i przestrzeń między przodkami a przyszłością, aby nadać sens obecnej epoce. Peña, jako kolumbijska imigrantka, wysuwa na pierwszy plan swoje dziedzictwo, ucieleśnione przez niekolumbijskich artystów, którzy oferują swoje człowieczeństwo jako ofiarę dla odporności i emancypacji w epoce postkolonialnej. Dzieło bada duchowość, obrazowość, historie i tradycje jako praktyki zapraszające do nowych wszechświatów odzwierciedlających alternatywne, krytyczne i wrażliwe wersje nas samych. Stworzona przez zróżnicowaną społeczność artystów, „Bogotá” oferuje przestrzeń do uzdrowienia i wyrażenia kolumbijskich form przodków, mając na celu wskrzeszenie uniwersalnych uczuć, które dotykają naszej zdolności do bycia zmienionym i na zawsze przekształconym.
Dzieło zawiera scenografię inspirowaną kolumbijskim dziedzictwem politycznym i duchowym w brutalistycznym krajobrazie, z dziewięcioma wykonawcami opowiadającymi o transformacjach między chaosem a odrodzeniem, ucieleśniając burzliwe i ewoluujące historie. Oferuje fizyczne i surowe doświadczenie mutacji i zmartwychwstania, zagłębiając się w odziedziczone mitologie, aby rozważyć, w jaki sposób ucieleśnione są pochodzenie i jak śmiertelność jest wyrażana poprzez cykle istnienia i śmierci. Ruch jest wykorzystywany jako środek do opowiadania historii, wyruszając w ezoteryczną podróż przez wszechświat przesiąknięty realizmem magicznym, odkrywając ścieżki do transcendencji i honorując bunt dewiacyjnych ciał oraz odporność w epoce postkolonialnej.
