Ta tymczasowa wystawa, będąca częścią serii „Antropología (In)visible”, zgłębia różnorodne doświadczenia migracji i przesiedleń. Wykorzystuje obiekty i obrazy do eksploracji tematów oczekiwania, zerwania i transformacji, podkreślając, w jaki sposób mobilność jest kształtowana przez czynniki ekonomiczne, polityczne i kolonialne.
Wystawa „Witryna Antropologii (Nie)widzialnej”, pod ogólnym hasłem „Migrować. Historie o ruchu, przynależności i transformacji”, analizuje stałe ludzkie doświadczenie migracji. Uznaje, że mobilność nie jest jednolita, lecz kształtowana przez nierówności ekonomiczne, decyzje polityczne, spuściznę kolonialną i granice administracyjne, które dyktują, kto, jak i w jakich okolicznościach może się przemieszczać.
Wystawa prezentuje różne doświadczenia migracyjne i przesiedleńcze poprzez starannie wyselekcjonowane obiekty i obrazy. Dotyka kwestii biurokratycznych przeszkód, porzucania terenów wiejskich, przymusowych przesiedleń ludności rdzennej oraz długotrwałego wygnania społeczności uchodźców. Narracje te podkreślają, że migracja jest złożonym procesem wpływającym na codzienne życie, więzi społeczne i poczucie przynależności, wykraczającym poza zwykłą zmianę geograficzną.
Zamiast skupiać się wyłącznie na stracie, wystawa dostrzega również procesy adaptacji, kreatywność i odbudowę, które są nieodłącznym elementem migracji. Te przemieszczenia pozostawiają trwałe ślady w stylach życia, relacjach międzyludzkich i kształtowaniu tożsamości. Poprzez odrzucanie praktyk, pielęgnowanie wspomnień i tworzenie nowych sposobów zamieszkiwania świata, migranci przyczyniają się do wielorakich i ewoluujących tożsamości, które nadal kształtują teraźniejszość.