Objetos de deseo to wystawa, która odsłania się podczas zwiedzania stałej kolekcji na drugim piętrze Museo Nacional de Artes Decorativas. Siedmiu współczesnych artystów ingeruje w przestrzeń, skłaniając do refleksji nad sposobem kształtowania się struktur wiedzy i ich reprezentacji oraz kwestionując trafność alternatywnych konstrukcji dyskursywnych.
Objetos de deseo zawiera interwencje siedmiu współczesnych artystów w stałej kolekcji Museo Nacional de Artes Decorativas, w szczególności w odtworzonym na nowo domu szlacheckim z XVII wieku. Poetyka wystawy opiera się na zderzeniu dyscypliny ekspozycyjnej muzeum z interwencją artystyczną, służąc jako punkt wyjścia do refleksji nad tym, jak formują się struktury wiedzy i ich reprezentacje instytucjonalne. Kwestionuje trafność rozwijania alternatywnych konstrukcji dyskursywnych mediowanych przez nieprzystawalność, sztuczność i transmutację oficjalnej historii.
Dzieła sztuki służą jako przypisy do stałej kolekcji, mające na celu wywołanie nowych narracji i aktywowanie u zwiedzającego podejrzenia, że obiekty konserwowane przez muzeum zawsze mogą poszerzyć swoje rejestry poznawcze. Wystawa ma na celu wyjście poza protokoły wystawiennicze muzeum, aby podkreślić celową konstrukcję nieodłączną od każdego podejścia do historii i stworzyć nową przestrzeń dla rzeczywistości. Uczestniczący artyści, w tym Kristoffer Ardeña, Alberto Herrero, Ignacio Llamas, Paula Rubio Infante, Federico Sancho, José Luis Serzo i David Trullo, stosują strategie takie jak fabularyzacja, oszustwo, symulacja, humor, zabawa i odzyskiwanie alternatywnych wspomnień, aby ponownie zbadać obiekty i przestrzenie muzealne, nadając im nowe atrybuty, które mogą działać jako partycypacyjne narzędzia zrozumienia.